Αφιέρωμα από το περιοδικό ΥΦΟΣ στον καπετάν Νικόλα Κωστάρα

Οι «Ημέρες Καριέρας» είναι η μεγαλύτερη συνάντηση νέων,

Ημέρες Καριέρας Αθήνας

Οι «Ημέρες Καριέρας» είναι η μεγαλύτερη συνάντηση νέων,

εργαζομένων και στελεχών,
με επιχειρήσεις και εκπαιδευτικούς φορείς που γίνεται στην Ελλάδα.

Οι «Ημέρες Καριέρας» διοργανώνονται από την εταιρία «Καριέρα ΑΕ», η οποία δραστηριοποιείται στο χώρο της αγοράς εργασίας, με τα ακόλουθα προϊόντα και υπηρεσίες:

Στόχος της εκδήλωσης:

να φέρει σε επικοινωνία τους υποψηφίους με τις εταιρίες, τους κρατικούς και ιδιωτικούς φορείς, και τους εκπαιδευτικούς οργανισμούς, που συνολικά απαρτίζουν την αγορά εργασίας.

Οι Ημέρες Καριέρας 2011, που θα διεξαχθούν στις 15-16 Οκτωβρίου 10:30-18:30, θα αποτελέσουν την21η επιτυχημένη εκδήλωση και συγκεκριμένα τη 15η στην Αθήνα.

Η εκδήλωση φιλοξενείται στο Helexpo Palace στο Μαρούσι και αναμένεται να προσελκύσει περίπου 8.500επισκέπτες και να συγκεντρώσει περίπου 30 εκθέτες.

Οι εταιρίες που συμμετέχουν είναι σημαντικές ελληνικές και πολυεθνικές επιχειρήσεις οι οποίες ενδιαφέρονται να προσελκύσουν ταλαντούχους υποψηφίους, ενημερώνοντάς τους για τις δραστηριότητες της επιχείρησης, την κατάσταση της αγοράς του κάθε κλάδου και φυσικά συζητώντας μαζί τους τις προοπτικές μελλοντικής συνεργασίας.

Το βασικό κοινό των Ημερών Καριέρας είναι:

• Τελειόφοιτοι που είναι έτοιμοι να κάνουν το πρώτο βήμα στην καριέρα τους και αναζητούν πληροφορίες σχετικά με την αγορά εργασίας.
• Νέοι που αναζητούν το επόμενο βήμα στην εκπαίδευσή τους και ενδιαφέρονται να ενημερωθούν για μεταπτυχιακά και σεμιναριακά προγράμματα στην Ελλάδα και το εξωτερικό.
• Εργαζόμενοι που θέλουν να είναι ενήμεροι για τις νέες τάσεις στην αγορά εργασίας και παράλληλα αναζητούν το επόμενο επαγγελματικό τους βήμα που θα τους εξασφαλίσει μια επιτυχημένη επαγγελματική σταδιοδρομία.

Εισιτήριο για τις Ημέρες Καριέρας προμηθεύεστε μόνο κατά την είσοδό σας στο Helexpo Palace.

Το εισιτήριο της εισόδου κοστίζει 5€ , ισχύει και για τις δύο ημέρες και περιλαμβάνει αντίτυπο του Οδηγού Καριέρας 2011.

Η είσοδος είναι δωρεάν για ανέργους (με επίδειξη κάρτας ανέργου ή βεβαίωσης απόλυσης για τους εργαζόμενους με μπλοκ) και για όσους υπηρετούν τη στρατιωτική τους θητεία.

O τοπικός Τύπος έγραψε για το μυθιστόρημα"Νοματαίος" του Βασίλη Κουνέλη

Η ΛΙΑΝΑ ΚΑΝΕΛΗ , ΤΟ ΨΩΜΙ ΚΑΙ ΤΟ ΓΑΛΑ

Από το Χαλάνδρι πάμε στο Λεβίδι Αρκαδίας... εκδήλωση παρουσίαση του μυθιστορήματος "Νοματαίος"

O Βασίλης Κουνέλης σκιαγραφεί το μεταπολιτευτικό τοπίο μέσα από το μυθιστόρημα "Νοματαίος"

 ΑΠΌΚΟΜΜΑ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑΣ 

Έντυπη Έκδοση Βιβλιοθήκη, Σάββατο 2 Ιουλίου 2011

Κομματική μαθητεία

Από την Μ. Θεοδοσοπούλου

Εργο της Εριέττας ΒορδώνηΒασίλης Κουνέλης

Νοματαίος

εκδόσεις Ωκεανίδα, σ. 328, ευρώ 14

Η λέξη του τίτλου, σύμφωνα με τα λεξικά, απαντάται μόνο στον πληθυντικό και συνιστά παράγωγο του νομάτοι, το οποίο και χρησιμοποιείται για τον σχηματισμό των άλλων πτώσεων πλην της ονομαστικής. Η ετυμολόγηση του νομάτοι δείχνει οξύμωρη, αφού, ενώ προέρχεται από τη γενική πληθυντικού της λέξης όνομα, χαρακτηρίζει ομάδα ατόμων, των οποίων δεν προσδιορίζεται το όνομα. Πάντως, το νομάτοι ή και το νοματαίοι χρησιμοποιείται ως συνώνυμο της φράσης «όλοι κι όλοι». Παλαιότερα, ήταν συνήθης έκφραση στις κομματικές οργανώσεις της Αριστεράς, κατά τις περιόδους που δυσπραγούσαν. Συνοψίζοντας την αποτυχία μιας συγκέντρωσης, έλεγαν «ήμασταν δυο-τρεις νοματαίοι» ή και «ένας νοματαίος». Τις ημέρες και τα έργα μιας παρόμοιας κομματικής οργάνωσης αφηγείται, μεταξύ πολλών άλλων, ο δεκαεξάχρονος Θοδωράκης Μπαντουβάκης, κεντρικός ήρωας στο πρώτο μυθιστόρημα του Βασίλη Κουνέλη. Πρόκειται για την ΕΚΟΝ «Ρήγας Φεραίος». Μπορεί η οργάνωση να μην ήταν καινούρια, όπως την αποκαλεί ο Θοδωράκης τον Σεπτέμβριο του 1978, ενθουσιασμένος για «την κομματική του ένταξη», έκανε, όμως, τότε ένα νέο ξεκίνημα, προσπαθώντας να ορθοποδήσει από την απόσχιση, κατά τη συνδιάσκεψη εκείνου του Μαρτίου, μιας μεγάλης ομάδας, της αποκαλούμενης μετά Β' Πανελλαδικής.

Ο Κουνέλης, ωστόσο, δεν γράφει πολιτικό μυθιστόρημα, τουλάχιστον με τη στενή έννοια του όρου. Δηλώνεται, άλλωστε, και με τον τίτλο του βιβλίου του, που δεν εστιάζει στο συλλογικό. Επιστρατεύει μια ιδιωματική χρήση της λέξης νοματαίοι στον ενικό, αναφερόμενη σε κάποιον που σηκώνει κεφάλι και ζητεί να γίνει κύριος του εαυτού του. Για τον δεκαεξάχρονο ήρωα, αυτό σημαίνει ότι κάνει την επανάστασή του. Στο πλαίσιο, βεβαίως, εκείνης της εποχής, όταν ακόμη και ένα τηλεφώνημα μπορούσε να συνιστά επαναστατική πράξη. Ιλαροτραγική είναι η σκηνή του πρώτου τηλεφωνήματός του σε μια κοπέλα από τη μαύρη συσκευή με το καντράν, σήμερα πλέον αντίκα, που είναι τοποθετημένη στο σαλόνι του σπιτιού. Το τηλεφώνημα γίνεται αναγκαστικά εις επήκοον όλης της οικογένειας και καθώς είναι αναμενόμενο, δεν απαντάει η κοπέλα, αλλά ο πατέρας της, που τυχαίνει οικογενειακός γνωστός και με τον οποίο διαμείβεται η στιχομυθία. Και μόνο με αυτή τη σκηνή, ο Κουνέλης περνάει τις εξετάσεις του πρωτοεμφανιζόμενου με υψηλό βαθμό.

Αυτό το πρώτο του βιβλίο είναι ένα μυθιστόρημα διάπλασης, όπου μέρος της αποτελεί η κομματική μαθητεία, καθώς σκιαγραφείται το μεταπολιτευτικό τοπίο, με τις νεολαίες, τις προφεστιβαλικές και φεστιβαλικές συγκεντρώσεις τους, τις διαγραφές και τις μετακινήσεις από νεολαία σε νεολαία. Κι όλα αυτά, όπως τα αντιλαμβάνεται ο Θοδωράκης της συγκεκριμένης αριστερής οργάνωσης. Αναφέρονται κάποιοι κομματικοί, παλαιότεροι και νεότεροι, με πρώτο τον καθοδηγητή του. Τα ονόματα παραλλάσσουν, αλλά για έναν στενότερο κύκλο αναγνωστών μένουν αναγνωρίσιμα. Παράδειγμα, εκείνος ο Παναγιώτης με τη φυσαρμόνικα, ο αλησμόνητος Πάσπας, στην έτοιμη να καταρρεύσει ταβέρνα του Γκύζη, όπου οι νεολαίοι έκαναν επαναστατικές ασκήσεις επί χάρτου. Είναι προφανές ότι ο συγγραφέας δεν στοχεύει να παραταχθεί δίπλα στους «Ρηγάδες» και τους «Λαμπράκηδες», που, τελευταία, άρχισαν να εκδίδουν τις μαρτυρίες τους, διακόπτοντας την αποκλειστικότητα, που είχαν μέχρι τώρα πρόσωπα της ΕΑΜικής γενιάς. Δίνει, πάντως, ένα χαρακτηριστικό στιγμιότυπο αφισοκόλλησης ειδικού τύπου. Πρόκειται για την ανάρτηση μιας κρεμαστής αφίσας, από εκείνες που λάνσαρε η νεολαία του «Ρήγα Φεραίου» και η οποία γνώρισε τόση επιτυχία, ώστε να καθιερωθεί γενικότερα.

Το καλύτερο, όμως, κεφάλαιο της κομματικής μαθητείας του δεκαεξάχρονου είναι εκείνο που ανασταίνει ένα από τα θρυλικά, σήμερα πλέον, Φεστιβάλ της νεολαίας στο Αλσος Νέας Σμύρνης. Τότε ήταν ακόμη ένα υπέροχο πάρκο, ασχέτως αν η επιλογή του γινόταν με κριτήριο τον έναν από τους δύο δημάρχους, που διέθετε η παράταξη. Οταν ο Σαββόπουλος, ο Νιόνιος της παρατημένης Νομικής, έπαιρνε κεφάλι, ως «μουσικό είδωλο πιο πέρα απ' τον Θοδωράκη», κατά την εκτίμηση τουλάχιστον του αφηγητή, που αποφεύγει να αναφέρει ότι ο μεγάλος συνθέτης μοιραζόταν εξ ημισείας στα δύο τμήματα της Αριστεράς, το ΚΚΕ και «την άλλη Αριστερά, που είδε τον κόσμο σαν έργο τέχνης», όπως έλεγε ο ποιητής. Ολα αυτά ανιστορούνται όπως τα έζησε ο δεκαεξάχρονος, σταυροπόδι στην πίσω γωνία της μεγάλης εξέδρας δίπλα στα μόνιτορ, σφίγγοντας το χέρι της κοπέλας του, αφού στα πεύκα του Αλσους είχε, λίγο πριν, δοκιμάσει την ανταλλαγή των πρώτων θωπειών και ασπασμών.

Για να ακριβολογούμε, ο δεκαεξάχρονος Θοδωράκης δεν εντάσσεται στο Κόμμα, αλλά στη μαθητική οργάνωση Χαλανδρίου, όπου και κατοικεί. Το Χαλάνδρι αποδεικνύεται, τελικά, μια προνομιούχος συνοικία, τουλάχιστον όσον αφορά το πλήθος των επιφανών, που κατοικούσαν ή και εξακολουθούν να κατοικούν εκεί. Το 2005, ένας άλλος χαλανδριώτης συγγραφέας, ο Γιώργος Δενδρινός, εξέδωσε ένα ολόκληρο μυθιστόρημα, το Σάμαλι και κωκ, επικεντρωμένο στη γειτονιά του, στο Ανω Χαλάνδρι. Ο Κουνέλης αφιερώνει κι αυτός ένα μέρος του βιβλίου του στο Χαλάνδρι, τη γειτονιά του και το κέντρο της συνοικίας. Περιγράφει τον τρόπο που ζούσαν και διασκέδαζαν στα πρώτα μεταπολιτευτικά χρόνια. Ο μικρόκοσμος, ωστόσο, που στήνει, είναι αρκετά αντιπροσωπευτικός για την Αθήνα εκείνης της εποχής. Επιπροσθέτως, αφού αφηγητής είναι ένας δεκαεξάχρονος, ο προνομιούχος χώρος δράσης γι' αυτόν είναι το σχολείο. Ενα σχολείο με τη βέργα του δασκάλου και τους μαθητές να εγκαλούνται για αλητεία, που σήμερα κρίνεται ως αυταρχικό.

Αν επρόκειτο για ένα βιβλίο του τύπου «μαρτυρίες», θα ήταν αναμενόμενες οι διδακτικών ή και καταγγελτικών τόνων παρεκβάσεις, όπως και οι σκηνές συναισθηματικής φόρτισης μέχρι και κάποια μακρηγορία. Θα ήταν, δηλαδή, δικαιολογημένη η διάθεση να ειπωθούν όλα, αφού ο καθένας ένα ή το πολύ δύο παρόμοια βιβλία εκδίδει. Ομως εδώ οι απαιτήσεις και οι όροι αλλάζουν. Δεν έχουμε να κάνουμε με έναν απομνημονευματογράφο, ούτε καν με έναν περιστασιακό συγγραφέα, αλλά με κάποιον, όπως ο Κουνέλης, που δείχνει ότι ήρθε για να μείνει. Εξάλλου, αυτό συμβαίνει όλο και συχνότερα τα τελευταία χρόνια. Διακεκριμένοι στον χώρο τους επιστήμονες κάνουν όψιμο ντεμπούτο και εδραιώνονται παράλληλα στον χώρο της λογοτεχνίας. Στο μυθιστόρημα ενός παρόμοιου συγγραφέα, οι ήρωες που πλάθει και οι καταστάσεις που στήνει, θα πρέπει να αρκούν. Η εκλογίκευση, με βάση τη σημερινή οπτική του, μπορεί να λειτουργεί υποστηρικτικά, καθώς θα έλεγε ως νομικός ο Κουνέλης, αλλά αποβαίνει βαρίδι στη μυθιστορηματική ροή.

Το μεγαλύτερο, όμως, μέρος του βιβλίου δεν αφορά ούτε τις κομματικές οργανώσεις ούτε το Χαλάνδρι. Σχετίζεται με τον γενέθλιο τόπο του πατέρα του, στα ψηλά του Μαίναλου. Εκεί παρουσιάζονται οι χαρακτηριστικές μορφές της γιαγιάς Γιαννούς και του θείου Γιώργη, που αφηγούνται όσα έζησαν και τα οποία ο συγγραφέας κατορθώνει να τα αποδώσει πειστικά στο δικό τους ιδιόλεκτο. Πρόκειται για περιστατικά από την Αντίσταση, τη μεταβαρκιζιανή περίοδο και τον Εμφύλιο. Βρίσκουμε, όμως, κάπως ατυχή την ιδέα της στιχομυθίας θείου Γιώργη και δεκαεξάχρονου για ήρωες - αντάρτες, που, εν συνεχεία, μεταμορφώθηκαν σε μισητούς καταδότες. Μοιάζει σαν περιττό ψιμύθιο της αφήγησης, που θέλει να υποδηλώσει μια σημερινή ερμηνεία των ιστορικών συμβάντων.

Παψολύπη αποκαλεί το χωριό του πατέρα του ο αφηγητής. Πλασματικό όνομα, που φανερώνει τον παυσίλυπο τρόπο, με τον οποίο λειτουργεί γι' αυτόν η κάθε επιστροφή στον τόπο, πραγματική ή νοερή. Από τα στοιχεία που δίνονται, πρέπει να πρόκειται για τη Βλαχέρνα, με το κάστρο και τη μονή της Παναγιάς της Ελεούσας, δίπλα στο Μπεζενίκο. Εκεί περιγράφονται ένα κυνήγι στον κάμπο με τα τάχατες σφραγισμένα όπλα, που διακόπτει ο αγροφύλακας, το πανηγύρι της Παναγιάς τον Δεκαπενταύγουστο, με τα όργανα να παίρνουν φωτιά, και μια εκταφή, μετά τη λειτουργία, στο νεκροταφείο. Ετσι, συμπληρώνεται ο κύκλος της ζωής, σύμφωνα με τις αλλοτινές παραδόσεις. Ενα παρελθόν, του οποίου, σήμερα πλέον, δεν επιδιώκουμε την κατανόηση, αλλά, κατά μια λέξη του συρμού, μόνο τη διαχείρισή του. *

Επιστολή προς κύριον Ευάγγελο Βενιζέλο Υπουργό Οικονομικών - Είστε ένας ασύστολος ψεύτης.«Αρκετό κακό κάνατε μέχρι τώρα σε αυτή τη χώρα. Φύγετε επιτέλους! Φύγετε πριν να κάνετε κι άλλο»

Κύριον
Ευάγγελο Βενιζέλο
Υπουργό Οικονομικών

                                                                                                       Χαλάνδρι, 28 Ιουνίου 2011

Αξιότιμε κύριε,

Είστε ένας ασύστολος ψεύτης.

Είπατε δημόσια κατά την αναγγελία του «μεσοπρόθεσμου» προγράμματος (Σσ :Έτσι το λέτε εσείς αντί του ορθού «Συνθήκη ξεπουλήματος της Ελλάδας και καταλήστευσης των ιθαγενών της»), ότι η μεσοσταθμική επιβάρυνση ελεύθερων επαγγελματιών και επιχειρήσεων θα είναι 300 €. Στο νομοσχέδιο που καταθέσατε είναι 400 € για τις μικρές πόλεις και 500 € για Αθήνα και Θεσσαλονίκη. Επιπρόσθετα επιβάλλατε, στα κρυφά και μουλωχτά, επιπλέον τέλος και για την χρήση του 2010, ύψους 300 €. Είσαστε δηλαδή διπλός ψεύτης! Βεβαίως τα ψεματάκια αυτά είναι ένα τίποτα μπροστά στο πλήρες ξεπούλημα, σε τιμές scrap, της Χώρας. Όμως είστε, έστω και τυπικά, Υπουργός. Και οφείλετε να λέτε ακόμη και για την παραμικρή λεπτομέρεια την αλήθεια. Αλλιώς έχετε χάσει και το τελευταίο ίχνος αξιοπιστίας. Και είστε αποδεδειγμένα ψεύτης!

 
Πέρα από αυτά:

Είστε συνταγματολόγος και δεν ξέρετε, ότι δεν μπορείτε να επιβάλλετε αναδρομικά φόρους και εισφορές. Αν εγώ γνώριζα το 2010, ότι θα με ληστέψετε το 2011, θα έπαιρνα τα μέτρα μου. Θα κατέθετα το πτυχίο μου, που έτσι κι αλλιώς είναι πτυχίο ανεργίας, αναγκαστικά, για να μην παρανομήσω, επειδή αυτά τα χρήματα που ζητάτε, δεν έχω να σας τα δώσω. Γι αυτό και δεν θα σας τα δώσω. Κι αν είχα να σας τα δώσω όμως, διατηρώ το δικαίωμα να κρίνω αν θέλω να σας τα δώσω. Τα χρήματα αυτά τα απέκτησα με την εργασία μου, πλήρωσα το νόμιμο φόρο, άρα είναι δικά μου και έχω το δικαίωμα να τα διαθέσω όπως εγώ νομίζω, επειδή είμαι ελεύθερος πολίτης και όχι δουλοπάροικος. Αντίθετα εσείς δεν έχετε κανένα δικαίωμα να ζητάτε από κανένα και για καμιά αιτία χρήματα αναδρομικά! Το σύνταγμα σας δίνει το δικαίωμα να νομοθετείτε για το μέλλον και όχι για το παρελθόν. Οι κανόνες του "παιχνιδιού" πρέπει να είναι γνωστοί σε όλους και σεβαστοί από όλους, όταν αρχίζει το παιχνίδι. Θεσπίζοντας αυθαίρετα νέους κανόνες, κατόπιν εορτής, επειδή χάσατε, εκμεταλλεύεστε παράνομα την εξουσία σας, καθίστασθε χαρτοκλέφτης και καταχραστής.

Πέρα από ψεύτης!

Κατά την κοινωνική σας δικαιοσύνη, ένας που έχει τρία ή τέσσερα παιδιά είναι το ίδιο με κάποιον που δεν έχει κανένα. Τα ίδια βάρη έχουν και οι δύο Ή μάλλον, αυτός που έχει τρία παιδιά, είναι σε καλύτερη μοίρα, γι αυτό με την μείωση του αφορολογήτου  ορίου τον επιβαρύνετε με 990 € το χρόνο, αν έχει την ατυχία π.χ. να είναι υπερπλούσιος (!!!) με 25.000 € ετήσιο εισόδημα, ενώ αυτός που δεν έχει παιδιά, με το ίδιο εισόδημα, θα πληρώσει 400 € παραπάνω. Πρόσθετα θα του πάρετε 500 € έκτακτη εισφορά, 450 € αν είναι ελεύθερος επαγγελματίας για φέτος, 300 € για πέρσι και γύρω στα 500 € τουλάχιστον, από την κατάργηση της μείωσης του εισοδήματος από τις υποχρεωτικές ασφαλιστικές εισφορές και μόνο (Σσ : δεν βάζω μέσα τις ιατρικές δαπάνες, επειδή όποιος αρρωστήσει από εδώ και εμπρός θα πεθαίνει άμεσα. Που να βρει λεφτά να πληρώσει το γιατρό;). Δηλαδή αυτός ο άνθρωπος καλείται να σας πληρώσει ΑΝΑΔΡΟΜΙΚΑ, ΑΠΟ ΕΙΣΟΔΗΜΑ ΓΙΑ ΤΟ ΟΠΟΙΟ ΕΧΕΙ ΕΞΑΝΤΛΗΘΕΙ Η ΦΟΡΟΛΟΓΙΚΗ ΤΟΥ ΥΠΟΧΡΕΩΣΗ ΠΡΟΣ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ 800 € και άλλα 1.940 € επιπλέον φόρο, ήτοι συνολικά 2.740 € τουλάχιστον, χωρίς να συνυπολογίσουμε, ότι με αυτά που θα του απομείνουν θα μπορεί να αγοράζει περίπου 20% λιγότερα προϊόντα και υπηρεσίες, λόγω της αύξησης των τελών και της έμμεσης φορολογίας. Αναρωτηθήκατε αν έχει να σας τα δώσει; Αναρωτηθήκατε πως θα επιβιώσει; Πως θα μεγαλώσει τα παιδιά του; Όχι φυσικά. Ακριβώς όπως ο ληστής δεν ενδιαφέρεται για το θύμα του. Εκείνο που τον νοιάζει είναι το προϊόν της ληστείας!

Ζητάτε από τον πολίτη να δουλέψει για 40 ημέρες, ή και περισσότερο, δωρεάν. Ή μάλλον να δουλέψει αυτός και να πληρωθείτε εσείς. Επειδή είστε ασύστολος ψεύτης, διαδίδετε ότι τάχα, του ζητάτε αυτή την εθελοντική εργασία για να βοηθήσει την Πατρίδα του. Του αποκρύβετε δηλαδή ενσυνείδητα την αλήθεια, ότι τα χρήματα αυτά θα τα δώσετε στους τοκογλύφους, στους εκβιαστές και στα καθάρματα τύπου Σόρος και Μόρος και Goldman Sachs. Επειδή προφανώς αυτοί σας ενδιαφέρουν και όχι αν θα ζήσει ή θα ψοφήσει ο συνταξιούχος ή αν ο τρίτεκνος και τα παιδιά του θα μπορέσουν να επιβιώσουν και πως.

Ζητάτε από κάποιον που μπορεί π.χ. να έχει ένα γραφειάκι τοπογράφου στα Σεπόλια, να πληρώσει το ίδιο τέλος επιτηδεύματος με τον μεγαλογιατρό του Κολωνακίου ή τον μεγαλοδικηγόρο! Την ώρα που μας παραπλανείτε με δήθεν αναλογικά κοινωνικά κριτήρια. Αυτή την κοινωνική δικαιοσύνη επικαλείσθε; Αλλά είπαμε: Είσαστε ασύστολος ψεύτης.

Θα αγνοείτε επίσης, ότι εισφορά επί φόρων είναι αντισυνταγματική. Είναι ποτέ δυνατόν σοβαρός άνθρωπος να απαιτεί να πληρώσει ο πολίτης εισφορά επί των φόρων, δηλαδή επί ανυπάρκτου εισοδήματος; Ο μισθωτός πληρώνει το φόρο του πριν καν πάρει το μισθό του στα χέρια. Και μάλιστα πληρώνει παραπάνω φόρο, που το ληστρικό Κράτος παρακρατά άτοκα για ενάμιση χρόνο. Ο φόρος αυτός δεν είναι εισόδημα του φορολογουμένου, είναι εισόδημα του Κράτους. Και τώρα του ζητάτε για αυτό το ποσό να πληρώσει έκτακτη εισφορά! Πέρα από ψεύτης είστε και μη σοβαρός!

 
Το πατσαβούρι που ονομάζετε «μεσοπρόθεσμο», είναι μια ληστρική σύμβαση, γραμμένη κυριολεκτικά στο γόνατο. Όπως ακριβώς το πεινασμένο αρπακτικό δεν νοιάζεται για τίποτα, παρά μόνο να κορέσει την πείνα και την αδηφαγία του, έτσι και εσάς το μόνο που σας νοιάζει είναι να αρπάξετε τα δισεκατομμύρια που απαιτούν οι εντολείς σας, για να τα προσθέσουν στα δισεκατομμύρια που έχουν ήδη κλέψει. Αδιαφορώντας από ποιόν τα αρπάζετε, αδιαφορώντας για τις συνέπειες, αδιαφορώντας αν τον καταδικάζετε σε ένδεια και εξαθλίωση. Χρησιμοποιείτε την ισχύ, που υποκλέψατε με ψεύτικες υποσχέσεις δια στόματος του πρωθυπουργού σας από τον λαό, για να τον λιώσετε. Το μόνο που κάνατε είναι μια διαίρεση. Τόσα δισεκατομμύρια δια τόσα κεφάλια! Φέρτε τα! Αυτή είναι κατά την αντίληψή σας η Δημοκρατία!

Το μεγαλύτερο όμως ψέμα, που σας καθιστά υπόλογο έναντι του Έθνους, είναι ότι η αποικιοκρατική και ληστρική αυτή σύμβαση, είναι δήθεν «αναγκαίο κακό», επειδή με τον τρόπο αυτό και μόνο επιτυγχάνεται η επιβίωσή μας. Την στιγμή που γνωρίζετε καλά:

Α) Ότι αυτό δεν είναι αλήθεια και ότι λύσεις επιβίωσης, χωρίς καταλήστευση του λαού και απώλεια της εθνικής αξιοπρέπειας, υπάρχουν.

Β) Ότι το «μεσοπρόθεσμο» δεν επιτυγχάνει απολύτως τίποτα, πέρα από το να μας βυθίζει ακόμη περισσότερο στο τέλμα, κάτω από τον «πάτο», που ο ίδιος ορίσατε ως τον στόχο της πολιτικής σας.

 
Γνωρίζετε ότι τα ίδια λέγατε και πέρσι και αποδείχτηκε πως και τότε λέγατε ψέματα. Δια του στόματος του προκατόχου σας. Γνωρίζετε ότι τα ίδια θα βγει και θα λέει σε λιγότερο από ένα χρόνο ο διάδοχός σας. Και όμως εξακολουθείτε να τα λέτε!

 
Η κύρια υποχρέωσή σας είναι να δώσετε ένα απολογισμό στο λαό. Πως δημιουργήθηκε το χρέος, που πήγαν τα δανεικά. Πόσοι είναι οι τόκοι. Ποιοι είναι οι δανειστές. Η τοκογλυφία είναι νόμιμη; Οφείλετε να αποδείξετε, ότι πρόκειται περί πραγματικού χρέους και όχι περί λογιστικής συμπαιγνίας. Για να εισπράξετε 6,5 δις (πραγματικά) € ληστεύετε κυριολεκτικά τους πολίτες, βυθίζετε τη Χώρα σε μια ύφεση και δυστυχία, από την οποία είναι αδύνατο να ανακάμψει. Αντιλαμβάνεστε, ότι το ποσό αυτό και τα μέσα που απαιτούνται για να συγκεντρωθεί, βρίσκονται σε πλήρη δυσαναλογία με το ύψος του χρέους; Αν και αυτά τα 350 ή 400 δις του χρέους ήσαν πραγματικά Ευρω και όχι εικονικά, και αν είχαν πάει στο λαό – όπως ο έτερος κύριος Αντιπρόεδρος, άλλος ψεύτης κι αυτός, ισχυρίστηκε - το να μαζέψετε σήμερα τα 6,5 θα ήταν ένα παιχνιδάκι. Το γεγονός, ότι τον στύβετε σαν το λεμόνι και το αποτέλεσμα ούτε κατά διάνοια θα πλησιάσει τα 6,5 δις που στοχεύετε και ότι από το πλήρες ξεπούλημα της Χώρας είναι ζήτημα αν θα μαζευτούν άλλα 30, επιτρέπει δύο και μόνο εναλλακτικές εκδοχές:

Α) Τα Ευρω του χρέους είναι πραγματικά

Άρα κάποιοι τα έφαγαν. Έκλεψαν τα χρήματα που δανείστηκε η Χώρα. Αντί να τους βρείτε και να τους τα πάρετε πίσω, απαιτείτε να τα πληρώσει ο λαός. Χωρίς να κάνετε την παραμικρή προσπάθεια να αποκαλύψετε τους κλέφτες. Αντίθετα τους συγκαλύπτετε. Γίνεστε συνυπεύθυνος και συνένοχός τους.

 
Β) Τα Ευρω του χρέους είναι εικονικά

Άρα χρησιμοποιείτε ένα ανύπαρκτο χρέος ως πρόσχημα για να δικαιολογήσετε και να νομιμοποιήσετε την κλοπή πραγματικών αξιών από τον ελληνικό λαό. Εργασίας, εδάφους, πλουτοπαραγωγικών πηγών, ενέργειας, υδάτινων πόρων, δημοσίων οργανισμών, ΕΘΝΙΚΗΣ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑΣ ΚΑΙ ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑΣ.

 
Όποια εκ των δύο εκδοχών και αν είναι αληθινή, ή πολύ περισσότερο, επειδή ο συνδυασμός των δύο αυτών εκδοχών είναι η αλήθεια, οι ευθύνες για την συγκάλυψή τους είναι τεράστιες και σας βαραίνουν ολοκληρωτικά.

 
Αυτό είναι το «δίλημμα» με το οποίο εκβιάζετε τον ελληνικό λαό! Τον παραπλανείτε εκμεταλλευόμενος ανερυθρίαστα την σοβαροφάνεια του αξιώματός σας. Και ως έσχατο δείγμα Φαρισαϊσμού, επικαλείσθε το δόγμα ότι «Η άρνηση είναι εύκολη, η θέση δύσκολη» υπονοώντας ότι ο λαός κρίνει «ελαφρά τη καρδία», χωρίς να έχει την υποχρέωση να λύσει το πρόβλημα, που καλείστε να «λύσετε» εσείς. Επικαλείσθε δηλαδή την θεωρία της «πεφωτισμένης ηγεσίας». Επεκτείνοντας το Νέο Φεουδαρχισμό εγκαθιδρύετε και τον Νέο  Μεσαίωνα. Λησμονείτε βέβαια εντέχνως, ότι απαιτείτε από κάποιον την λύση ενός προβλήματος, χωρίς να του δίνετε τα δεδομένα! Δώστε μας κύριε, τα δεδομένα και να είστε σίγουρος, ότι θα βρούμε τη λύση. Όχι καμιά θαυματουργή λύση, επειδή τα όσα έχετε κάνει δεν διορθώνονται ούτε με θαύματα, αλλά οπωσδήποτε μια ΛΥΣΗ. Ενώ αυτό που επιχειρείτε εσείς δεν είναι λύση, αλλά εξαπάτηση.

 
Η διαφορά μας είναι καθοριστική. Η μόνη και μοναδική λύση είναι να αποκαλύψουμε την εξαπάτηση, να βρούμε τους κλέφτες, να τους πάρουμε τα κλοπιμαία πίσω και να τους τιμωρήσουμε, όπως απαιτεί το κοινό περί δικαίου αίσθημα. Αντί, όπως κάνετε εσείς, να τους αφήνουμε να μας κλέβουν και να μας εξαθλιώνουν κι άλλο. Και σαν υπέρτατη ομολογία υποδούλωσης και υποταγής να τους προσφέρουμε εθελοντικά και την αμοιβή της εργασίας μας ή το υστέρημα της ανεργίας μας, ως οι νέοι δουλοπάροικοι και είλωτες. Το να βγάλουμε αυτή τη θηλιά από το λαιμό μας είναι απόλυτη ανάγκη, όχι μόνο εθνική, αλλά παγκόσμια. Με κάθε τρόπο, έναντι οιουδήποτε τιμήματος. Το οποιοδήποτε κόστος δεν θα είναι τίποτα μπροστά στα επερχόμενα δεινά. Την ασφυξία, τον ηθικό και πνευματικό θάνατο, τη δουλεία, την επιβίωση σε επίπεδα υπανάπτυξης, ως υποχείρια δυναστών, τη αδεία και ανοχή τους. Το κόστος για το γκρέμισμα ενός συστήματος, που επιτρέπει σε κοινούς εγκληματίες να κερδίζουν δισεκατομμύρια σπεκουλάροντας στην χρεοκοπία χωρών και την δυστυχία εκατομμυρίων ανθρώπων, με απάτες τύπου CDS, Spreads, Δομημένων Ομολόγων, Χρηματιστηρίων, Τυπωμένου και Κίβδηλου Χρήματος, Οίκων Αξιολόγησης, που μπροστά τους οι Οίκοι Ανοχής είναι ευαγή ιδρύματα κ.λ.π. δεν είναι επιβάρυνση αλλά ανεκτίμητο κέρδος.

Επιπρόσθετα το λογιστικό κόστος είναι πολύ μικρότερο από αυτό που επαπειλούν οι διάφοροι μπαμπούλες, εντολοδόχοι των απατεώνων. Και μπορεί να μικρύνει ακόμη περισσότερο με πραγματική εθνική σύμπνοια, με συνεννόηση και συνεργασία των λαών, εφ’ όσον αυτοί αποφασίσουν να ανεξαρτητοποιηθούν από ψευδεπίγραφες πολιτικές και νομισματικές Ενώσεις, που εκ του αποτελέσματος έχει αποδειχτεί, ότι τους έχουν οδηγήσει στην καταστροφή. Με μόνη προοπτική την πλήρη εξαθλίωσή τους. Το λογιστικό αυτό κόστος ευχαρίστως θα το επωμισθούν οι λαοί, επειδή είναι ταυτόσημο με την ελευθερία τους. Όλα τα άλλα είναι απατηλά ψευδοδιλλήματα μετεξελισσόμενα σε ασύστολους εκβιασμούς. Η ελευθερία και η ανεξαρτησία, η εθνική κυριαρχία και η αυτοδιάθεση, δεν είναι σχετικές και διαπραγματεύσιμες έννοιες, είναι απόλυτες και αδιαπραγμάτευτες. Αυτές διακυβεύονται σήμερα, μέσω της καταλήστευσης και της εξαθλίωσης του λαού, μέσω των τοκογλυφικών δανείων «βοηθείας» των «φιλεύσπλαχνων» εταίρων μας. Μέσω των πιέσεων, των απροκάλυπτων παρεμβάσεων στα εσωτερικά της Χώρας. Μέσω της κατάλυσης του Ελληνικού Κράτους, μέσω της εκχώρησης της εξουσίας, κατά βάναυση παραβίαση του Ελληνικού Συντάγματος, σε τεχνοκρατικά ρομπότ, με την απλή υπογραφή ενός ανθρώπου, χωρίς την νόμιμη εξουσιοδότηση από το Ελληνικό Κοινοβούλιο. Μέσω των μαφιόζικων εκβιασμών. Αυτούς τους στόχους εξυπηρετεί το μεσοπρόθεσμό σας κύριε Υπουργέ! Που ισοδυναμεί, σαν σύνολο πολιτικής και σαν συνέχεια προγενέστερων εγκληματικών πολιτικών, με εσχάτη προδοσία.

  
Βρίσκεστε, οι ίδιοι και οι ίδιοι, το κομματικό δίπολο, τριάντα επτά χρόνια στην εξουσία και έχετε καταστρέψει το παν, με αποκορύφωμα όσα κάνατε την τελευταία δεκαπενταετία. Τι άλλο πρέπει επιτέλους να καταστρέψετε για να σηκωθείτε να φύγετε; Οι ομιλίες σας στην πρόσφατη συνεδρίαση της Βουλής για την ψήφο εμπιστοσύνης, το μόνο που απέδειξαν για μια ακόμη φορά είναι το απίστευτο θράσος σας. Ούτε ίχνος αυτοκριτικής, ούτε ίχνος ντροπής για τον εξευτελισμό όπου μας έχετε οδηγήσει. Εξακολουθείτε να μιλάτε σαν να έχετε επιτελέσει κάποιο θετικό έργο, σα να είστε κάποιοι παντογνώστες φωστήρες, οι μόνοι που μπορούν να χειριστούν τα προβλήματα του τόπου, αποκλειομένου κάθε άλλου ως ανίκανου. Σε όποια καρέκλα κι αν σας καθίσουν, το αποδέχεστε, όχι επειδή πιστεύετε πως μπορεί να τα καταφέρετε – δε σας νοιάζει άλλωστε – αλλά προκειμένου να μην αποκτήσει ποτέ ισχύ και εξουσία κάποιος έξω από τους έμπιστους του κύκλου σας. Αρκεί να ανακυκλώνεστε αιωνίως οι ίδιοι. Φέρεστε σα να μην έχετε καμιά επίγνωση, ότι η εξαθλίωση και υποδούλωση της Χώρας είναι το μόνο δικό σας έργο. Ή ότι εκείνη που κυβερνά είναι η καρέκλα και όχι εσείς που κάθεστε επάνω.

 
Είστε μορφωμένος, γνωρίζετε τα λόγια του Cromwell. Δεν τα είπε μόνο ο ίδιος στην Μακρά Βουλή! Τα ξανάκουσε ο Chamberlain, το ανθρωπάκι του Μονάχου, που επιχείρησε με παρόμοια σαν τα δικά σας ψευδοδιλλήματα, να παραπλανήσει και να εκβιάσει τον αγγλικό λαό και να του παραστήσει σαν «αναγκαίο κακό (ή καλό)» τον συμβιβασμό με τον Χίτλερ, την «ενδοτική πολιτική». Του τα απηύθυνε ο βουλευτής Leo Imery στη συζήτηση πρότασης μομφής της 7^ης Μαΐου 1940, μετά την ήττα στη Νορβηγία.

«Εμείνατε εδώ πάρα πολύ καιρό σε σχέση με το καλό που έχετε κάνει. Φύγετε σας λέω. Για όνομα του Θεού φύγετε»!

Ο Chamberlain καταψηφίστηκε και έφυγε.

 
Σας τα απευθύνουμε σήμερα και εμείς, λίγο παραφρασμένα ….

«Αρκετό κακό κάνατε μέχρι τώρα σε αυτή τη χώρα. Φύγετε επιτέλους! Φύγετε πριν να κάνετε κι άλλο».

Φώτης Μαρτίνος

ΜΗΧ - ΗΛ ΕΜΠ  

Κοινοποίηση
Κύριο Πρόεδρο της Βουλής
Κύριο Πρόεδρο της Κυβερνήσεως
Αρχηγούς πολιτικών κομμάτων
Βουλευτές